Zwycięzcy nie zawsze wygrywają dzięki szybkości. Według trenera Aryny Sabalenki, czterokrotnej mistrzyni Wielkiego Szlema, najpierw trzeba umieć się bronić i zachować spokój, a dopiero potem atakować. Ta zasada, znana z treningów jiu-jitsu, według niego sprawdza się także w świecie biznesu i zarządzania.

Autor opowiada, że przez lata na macie zawsze był o krok za przeciwnikiem. Rzucał się do działania, improwizował i atakował z niekorzystnej pozycji, reagując na plan rywala zamiast realizować własny. Przełom nastąpił wtedy, gdy zaczął skupiać się na obronie. Oddech i tętno się uspokoiły, a on sam zaczął być o krok przed przeciwnikiem. Jak podkreśla, pierwszą rzeczą, której uczy się na macie, nie jest to, jak wygrać, lecz jak się bronić.

Jego trener, Jhunior Guarnido, uczy tej metody jako procesu złożonego z trzech etapów: obrony, kontroli i ataku. Na początku to sekwencja, którą przechodzi się po kolei. Z czasem staje się ciągłym, płynnym ruchem, w którym obrona i kontrola są wpisane w atak. Chodzi o działanie bez wahania, ale bez kierowania się emocjami, brawurą czy tempem narzuconym przez przeciwnika. Gdy atak nie idzie zgodnie z planem, wraca się do początku sekwencji.

Autor pracuje z Aryną Sabalenką od ośmiu lat, ale doradza także założycielom firm i menedżerom. Kiedy pojawia się presja, większość z nich od razu przechodzi do ataku. Zdaniem autora dążenie do wyznaczania tempa i wyniku jest typowe dla zwycięzców, problem tkwi jednak w świadomości sytuacji i wyczuciu czasu. Zanim dostrzeże się, co się naprawdę dzieje, często działa się z niekorzystnej pozycji, pod wpływem strachu albo przymusu reakcji w rytmie, który narzucił ktoś inny.

Autor porównuje to do rynku. Gdy konkurent ogłasza nową funkcję oparta na sztucznej inteligencji i media nazywają ją przełomem, zarząd pyta, gdzie jest własna. Firma w ciągu jednego dnia zbiera zespół, wstrzymuje inne działania i obiecuje premierę ustaloną według harmonogramu konkurencji, a nie własnego. Produkt trafia na rynek bez pełnych testów, klienci zauważają braki, a w zespole narasta frustracja. Według autora to ten sam mechanizm co pośpiech na macie: działanie z pozycji słabej, z paniką, której odczuwa cały zespół.

Na przykładzie Sabalenki autor pokazuje, jak wygląda cykl obrony i kontroli. Aryna jest, jak pisze, jedną z najbardziej zaciekłych zawodniczek, z jakimi kiedykolwiek pracował. Była liderką światowego rankingu przez ponad 100 tygodni. W 2025 roku przegrała jednak w decydujących momentach finały Australian Open i French Open. Jej atak był już najlepszy w tourze, więc zespół musiał znaleźć czynnik ograniczający. Wskazano fazę kontroli, czyli stan wewnętrzny zawodniczki. Pracowano nad kontrolą oddechu, słuchaniem intuicji i adaptacją bez pośpiechu, a także nad narzucaniem tempa meczu. We wrześniu 2025 roku Sabalenka wygrała US Open.

Drugi przykład dotyczy młodego przedsiębiorcy, którego autor nazywa Bradem. Znał każdy szczegół działalności swojej firmy, ale jego podejście było odwrotnością stylu Sabalenki: sama obrona, bez ataku. Przygotowywał się do spotkania z potencjalnym inwestorem, które mogło całkowicie zmienić jego biznes. Stworzył scenariusze, schematy i gotowe odpowiedzi na każde pytanie. Ta wiedza nie dawała mu jednak swobody. Jego wyczucie czasu było zaburzone, a inwestor to wyczuwał.

Autor nie zajmował się biznesem Brada, lecz nim samym. Ocenił jego obronę jako nieprzeniknioną, ale zarazem podatną na własne przygotowania, nieświadomą słabości w danym momencie. W fazie kontroli Brad nie czytał sytuacji i tracił okazje, by nawiązać kontakt i zbudować zaufanie. Jego atak był wymuszony, utknął w wyuczonym scenariuszu i w złej pozycji. Aby go poprawić, trzeba było wzmocnić kontrolę przez oddech, ruch i sen w tygodniu przed ważnym spotkaniem. Brad miał rację, że znał swoją firmę na wylot, ale powinien słuchać bardziej intuicji niż głowy i zostawić przestrzeń przed odpowiedzią na wyzwanie.

Inwestor ostatecznie nie zdecydował się na współpracę. Był jednak tak pod wrażeniem Brada, że połączył go z kimś, kto według niego idealnie pasował do jego projektu. Ta znajomość, jak relacjonuje autor, zmieniła wszystko i w pierwszym roku podwoiła przychody firmy. Brad kieruje dziś zespołem własnych coachów, co, jak się podkreśla, daje mu swobodę kierowania nie tylko biznesem, ale i własnym życiem.

Gdy tydzień zaczyna się źle, a przywódca czuje presję, by podjąć decyzję natychmiast, łatwo o paraliż i pośpiech. Autor radzi, by zacząć od tej samej sekwencji: obrona, kontrola, atak. W fazie obrony warto zapytać, co w tym tygodniu się wymknęło. Czy zmieniła się higiena snu albo dieta? Jakie dane zostały przeoczone? Być może wpadło się w pułapkę, której nie dało się przewidzieć. Dopiero po takiej analizie, uspokoiwszy oddech i emocje, można świadomie wybrać, kiedy i jak zaatakować.

12Wyświetlenia

Autor

Dom i kuchnia

Ewa Sikora — dom i kuchnia, Jej Tempo.