Jeszcze dziesięć lat temu właścicielka firmy nie potrafiła wskazać, kiedy ostatnio wzięła dłuższy urlop. Zapracowanie nosiła jak odznakę honoru, a jako szefowa wyznaczała ton całemu zespołowi. Dziś jej firma działa zupełnie inaczej: pracownicy mają czterodniowy tydzień pracy, hojne dni wolne, a sama firma zamyka działalność na sześć tygodni w ciągu roku, by cały zespół odpoczął razem.

Zmiana zaczęła się od niej samej. Po latach zaniedbywania zdrowia na rzecz pracy trafiła na dwie książki, które zmieniły jej spojrzenie: „Dying for a Paycheck” Jeffreya Pfeffera oraz „It Doesn’t Have to be Crazy at Work” Davida Heinemeiera Hanssona i Jasona Frieda. Pokazały jej, jak mogłaby wyglądać kultura firmy, gdyby wzięła odpowiedzialność za jej zmianę. Jak podkreśla, celem stała się harmonia między pracą a życiem: by jedno nie działało przeciwko drugiemu.

Największym wyzwaniem okazało się pogodzenie troski o ludzi z zapewnieniem firmie stabilnej przyszłości. Autorka zaznacza, że nie znalazła na to wszystkich odpowiedzi, ale po kilku latach jej zespół potrafi stawiać życie poza pracą na pierwszym miejscu i jednocześnie realizować zadania. W tym roku udało się nawet napisać i wydać nową książkę. Firma jest dziś wyraźnie mniejsza niż na początku, a mimo to, jak przekonuje, rozwiązania te mogą działać w zespołach każdej wielkości.

Pierwszym z nich są tygodnie przerwy, nazywane w firmie „Break Week”. Pomysł zrodził się, gdy po dwutygodniowym urlopie w trudnym okresie właścicielka poczuła się odnowiona i zapragnęła tego samego dla swoich ludzi. Wspólne wyłączenie się z pracy pozwoliło zespołowi odpocząć bez poczucia, że ktoś zostaje w tyle. Dziś w ciągu roku przypadają sześć takich tygodni: jeden po zakończeniu każdego z pierwszych trzech kwartałów i trzy na koniec roku.

Tygodnie przerwy mają też jeszcze jedną funkcję: gwarantują, że każdy członek zespołu, łącznie z szefową, wykorzysta przynajmniej tyle czasu wolnego w roku. Autorka przyznaje, że sama oferta świadczenia nie wystarcza, bo nie każdy z niego korzysta. Wspólne zamknięcie firmy pokazuje pracownikom, że przerwy są traktowane poważnie. Na początku obawiała się reakcji klientów i utraty przychodów. Tymczasem klienci zaakceptowali ten model, a niektórzy wprowadzili podobne rozwiązania u siebie. Gdy firma musi odmówić zlecenia, nadrabia zaległości w innych kwartałach, a jeśli to niemożliwe, traktuje to jako rozsądny kompromis.

Drugim krokiem jest czterodniowy tydzień pracy. Autorka przyznaje, że początkowo trudno było jej się do tego przekonać, ale jako liderka uznała, że musi dawać przykład. Obiecała zespołowi, że jeśli kiedykolwiek przepracuje wszystkie pięć dni, nadrobi to w innym terminie, i dotrzymała słowa. Dziś każdy członek zespołu sam wybiera dzień wolny i może go zmieniać w razie potrzeby. Warunkiem działania jest sprawna komunikacja: firma prowadzi wspólny kalendarz urlopów i regularnie informuje o terminach oraz zadaniach. Jak zauważa autorka, to na liderze spoczywa obowiązek stworzenia struktury, która sprawi, że świadczenia będą faktycznie wykorzystywane.

Trzecie rozwiązanie dotyczy rozróżnienia rodzajów wolnego. Przez lata firma reklamowała „nieograniczony” płatny urlop, ale autorka szybko zrozumiała, że taki zapis jest mylący, bo żadna firma nie pozwoli na nieskończoną nieobecność przy zachowaniu wynagrodzenia. Wprowadziła więc dwie kategorie: czas „ludzki”, obejmujący wizyty lekarskie, sprawy osobiste, chorobę czy dni zdrowia psychicznego, który nie wymaga zgody przełożonej, oraz czas urlopowy, podczas którego pracownik jest całkowicie odłączony od pracy. Urlopy trzeba uzgodnić z szefową przed ostatecznym zatwierdzeniem, by sprawdzić, czy firma nadal realizuje swoje potrzeby. Jak twierdzi, od wprowadzenia tego podziału więcej jest jasności i komunikacji, a zespół chętniej korzysta z wolnego i bardziej aktywnie współpracuje.

Czwartym rozwiązaniem są urlopy bezpłatne w formie sabbatical. W tym roku firma wprowadziła je, by docenić lata zaangażowania zespołu. W zależności od stażu trwają od czterech do sześciu tygodni i są w pełni płatne. Każdy pracownik zdobywa prawo do sabbatical po pięciu latach pracy. Ponieważ członkowie zespołu pracują w firmie od 9, 14 i 15 lat, obecnie trwa ustalanie harmonogramu tak, by potrzeby biznesu nadal były zabezpieczone. Autorka zapowiada, że jest ciekawa, czego firma się nauczy i jaki wpływ będzie miało to rozwiązanie.

6Wyświetlenia

Autor

Zdrowie i relacje

Joanna Lis — zdrowie i relacje, Jej Tempo.