Danny Meyer, restaurator, przedsiębiorca i założyciel Union Square Hospitality Group oraz sieci Shake Shack, podzielił się pięcioma wskazówkami dotyczącymi budowania trwałego biznesu. Są one zawarte w jego nowej książce «What Could Possibly Go Right? The Essential Journey to Scale an Enduring Culture». Meyer od lat uchodzi za pioniera podejścia do gościnności, w którym to ludzie stoją na pierwszym miejscu, a dobry biznes zdobywa nie tylko klientów, ale także miejsce w sercach ludzi.
Pierwsza z zasad dotyczy sposobu myślenia. Meyer zaczyna każdy dzień od pytania: co mogłoby pójść dobrze? Jak tłumaczy, najlepsze rzeczy dzieją się wtedy, gdy wyobrażamy sobie najlepszy możliwy wynik. Nie wszystko w życiu idzie zgodnie z planem, ale jak zauważa, dobry gracz w karty potrafi wygrać nawet z najgorszym rozdaniem, bo zamiast się poddać, pyta, co trzeba zrobić, by sprawa się udała.
Druga wskazówka odnosi się do relacji między kulturą firmy a jej rozwojem. Przez lata Meyer słyszał pytanie, jak zachować kulturę organizacji mimo dynamicznego wzrostu. Długo nie znajdował na nie odpowiedzi, aż w pewnym momencie zrozumiał, że można wykorzystać wzrost do umocnienia kultury. Porównuje ją do rekina: nie może stać w miejscu, bo tylko poruszając się do przodu, może rosnąć i przetrwać.
Trzecia zasada wywodzi się z doświadczeń Meyera z czasów szkolnych, kiedy grał w tenisa w drużynie liceum. Jego trener zasugerował, by zmienić chwyt rakiety. Było to niewygodne i na początku gra się pogorszyła, ale zmiana dawała szansę na większą prędkość piłki i lepszy topspin. Meyer przyznaje, że wrócił do starego chwytu, bo nowy był zbyt trudny. Dziś wyciąga z tej historii wniosek, że w biznesie trzeba stale zmieniać chwyt. To, co doprowadziło firmę do obecnego miejsca, nie wystarczy, by poprowadzić ją dalej. Choć takie zmiany są niewygodne, Meyer uważa je za kluczowe dla dobrego przywództwa.
Czwarta wskazówka to zasada, którą Meyer nazywa DFS, od skrótu «Don't effing settle», czyli «Nie godź się na byle co». Jak zauważa, wielkie firmy rzadko upadają z dnia na dzień. Zwykle słabną stopniowo, przez drobne kompromisy, obniżone standardy i tolerowane potknięcia. Z czasem przeciętność zaczyna wydawać się normalna, a normalność przestaje być czymś ważnym. W jego firmie model DFS stosuje się wobec wszystkiego: od rekrutacji po codzienne procedury. Pytania są proste: czy to wystarczająco dobre, czy ta osoba jest wystarczająco dobrym kandydatem, czy nasz sposób działania przeniesie nas na wyższy poziom. Meyer ostrzega, że zadowolenie z przeciętności jest dla kultury firmy najgorszym możliwym rozwiązaniem, ponieważ odstraszy najlepszych pracowników, a ci, którzy zostaną, poczują się zniechęceni, otoczeni osobami o niższych wynikach.
Piąta zasada to istotność. Cel Meyera to tworzenie firm, które stają się ważne w życiu ludzi. Chciałby, by każda rzecz, którą robi jego zespół, poprawiała codzienność klientów do tego stopnia, że powiedzieliby oni: moje życie stało się lepsze, bo to miejsce istnieje. Porównuje to do kilku piosenek, które zawsze poprawiają nastrój, i do kin i serwisów streamingowych, które oferują znacznie więcej treści, niż ktokolwiek jest w stanie obejrzeć. Jego zdaniem warto wybierać to, co naprawdę istotne. Przed erą internetu główną ambicją firmy była rozpoznawalność, czyli tzw. mindshare. Dziś, jak mówi Meyer, pytanie brzmi, jak zdobyć miejsce w sercach ludzi, tak by się w tym, co robimy, zakochali. Właśnie wielokrotne zdobywanie tzw. heartshare, jak nazywa to Meyer, prowadzi do istotności.
10