Dolly Parton, która zmarła w sierpniu w wieku 80 lat, odmówiła kiedyś żądaniom, które mogły kosztować ją ogromne pieniądze. Od strony menedżera Elvisa Presleya padła propozycja, by przejąć połowę praw wydawniczych do piosenki „I Will Always Love You”. Parton się na to nie zgodziła. Jak pisze Andrea Wojnicki, executive communication coach i autorka tekstu opublikowanego pierwotnie w serwisie, ta decyzja to dobra lekcja budowania osobistej marki, a nie tylko anegdota z historii muzyki.
Parton zachowała prawa do swoich utworów oraz do własnej firmy wydawniczej. Ta decyzja okazała się później bardzo opłacalna. Gdy piosenkę nagrała Whitney Houston, przyniosła autorce fortunę. Wojnicki zwraca uwagę, że Parton łączyła efektowny, charakterystyczny wizerunek z bardzo trzeźwym podejściem do interesów. Glamour nie oznaczał u niej braku kontroli nad własną pracą, a barwny styl sceniczny szedł w parze z dokładnym pilnowaniem tego, co należy do niej.
Autorka tekstu wspomina, że po raz pierwszy zetknęła się z Parton jako nastolatka, oglądając film „9 to 5”. Postać grana przez Parton w tym filmie odpowiada na seksistowskie zachowania szefa z humorem, a nie uległością. Wojnicki porównuje to podejście do innego modelu działania, czyli aktywizmu Gloril Steinem. Jej zdaniem Parton pokazywała, że można zmieniać zasady gry, nie rezygnując z własnego stylu i bez konfrontacji wprost, która często zamyka drzwi zamiast je otwierać. To właśnie połączenie ciepła i stanowczości, według autorki, sprawiało, że Parton była wiarygodna zarówno dla publiczności, jak i dla branży.
Poza muzyką Parton zostawiła też konkretne dzieła. Program Imagination Library rozdał ponad 200 milionów książek dzieciom, co pokazuje skalę jej zaangażowania w czytelnictwo wśród najmłodszych. Z kolei Dollywood zbudowała tak, by wspierać gospodarkę regionu w Tennessee, z którego pochodziła. Te przedsięwzięcia, jak podkreśla Wojnicki, wynikały z tych samych wartości, które kierowały jej karierą: troski o ludzi, z którymi się wychowała, i przekonania, że sukces powinien wracać do wspólnoty.
Wojnicki przekonuje, że czytelnicy mogą wyciągnąć z tej historii praktyczne wnioski. Pierwszy dotyczy wizerunku: warto dopasować sposób prezentowania się do własnej marki i grupy odbiorców, tak aby z zewnątrz było widać spójność między tym, kim jesteśmy, a tym, co robimy. Drugi to wskazanie dwóch lub trzech podstawowych wartości, które będą kierować pracą przy każdej decyzji, także tej o pieniądzach i prawach. Jak zaznacza autorka, to właśnie konsekwencja w tych wyborach pozwala zachować kontrolę nad własną karierą, nawet gdy rozmówca ma większą siłę przetargową.
Tekst Wojnicki zapowiada też jej nadchodzącą książkę „Let Me Introduce Myself”, w której autorka rozwija tematy personal brandingu i samoprezentacji zawodowej. Parton przyjęła nagrodę za osiągnięcia życiowe na gali Americana Honors w nagraniu wideo, co pokazuje, że do końca utrzymywała kontakt z branżą, w której zbudowała swoją pozycję. Historia z Presleyem pozostaje jednym z najczęściej przywoływanych przykładów tego, że umiejętność powiedzenia „nie” bywa równie ważna jak talent.
14