Według felietonisty kolejnym dużym trendem w świecie twórców treści będzie tzw. ekonomia ekspertów. Publiczność coraz częściej nagradza rzetelną, sprawdzalną wiedzę z pierwszej ręki, a nie efektowną obecność ludzi znanych z ekranu. Autor, który prowadzi własny podcast, zauważa, że gości będących specjalistami w swoich dziedzinach zyskiwali w jego audycjach większe zasięgi niż osoby znane szerszej publiczności.
Jako przykład podaje klip z wypowiedzią Emmy Dabiri o języku dotyczącym rasy, który przekroczył milion wyświetleń. Przywołuje też Clare Rewcastle Brown, dziennikarkę, która ujawniła skandal 1MDB najpierw na blogu, a następnie z wykorzystaniem radia krótkofalowego. Jej historia pokazuje, że wiarygodność może zbudować się poza tradycyjnymi redakcjami, jeśli za przekazem stoi solidne rozpoznanie tematu i dobre źródła.
Tekst zwraca uwagę na skalę zjawiska po stronie marek. Unilever współpracuje obecnie z około 300 tysiącami twórców, podczas gdy jeszcze niedawno było ich około 10 tysięcy. Coca-Cola z kolei zabrała 10 tysięcy twórców na igrzyska olimpijskie w Paryżu. Autor podkreśla, że ponad 200 milionów ludzi określa się dziś mianem twórców, co oznacza ogromną konkurencję o uwagę odbiorców.
Równolegle maleje zaufanie do mediów. Według Reuters Institute zaufanie do wiadomości spadło do 37 procent, najniżej od 2015 roku, kiedy instytut zaczął prowadzić takie badania. Autor wiąże ten spadek z rosnącą obecnością treści generowanych przez sztuczną inteligencję oraz prezenterów AI, które, jego zdaniem, zacierają granicę między tym, co autentyczne, a tym, co wytworzone maszynowo.
Jako przykład odwrotnej dynamiki autor przywołuje podcast „The Rest Is History”, który osiąga około 30 milionów pobrań lub odtworzeń miesięcznie. Siedem na dziesięciu słuchaczy tego programu nie ukończyło jeszcze 40 lat, co, zdaniem autora, wskazuje, że młodsi odbiorcy także cenią długie, przemyślane rozmowy prowadzone przez kompetentnych rozmówców.
Felietonista proponuje, aby ekonomia ekspertów opierała się na ludziach, którzy odzyskują zaufanie jako redaktorzy i autorzy treści. Sugeruje m.in. formaty w duecie, łączące doświadczonych ekspertów z młodymi producentami, którzy znają narzędzia i sposób dystrybucji. Według niego każdy taki twórca powinien spełniać cztery kryteria: wcześniejszą, długo pielęgnowaną pasję do tematu, zdolność do długiej, wnikliwej oceny, dbałość o źródła oraz gotowość do otwartego sporu z innymi.
Autor przyznaje jednak, że wiedza eksperta coraz częściej jest kupowana przez marki, choć według niego nie udowodniono jeszcze, że taki model działa na dużą skalę. Tekst pozostaje więc raczej tezą i propozycją kierunku niż opisem zakończonego procesu. Dla czytelniczek, które same tworzą treści albo szukają rzetelnych źródeł informacji, jest to jednak sygnał, że w cyfrowym tłoku coraz większą wartość może mieć konkretna, sprawdzona kompetencja.
1
