Cechy, które przez lata uchodziły za przeszkodę w pracy, mogą stać się największym atutem. Tak uważa Ewa, która po niemal dziesięciu latach prowadzenia własnej firmy patrzy wstecz na to, co wcześniej uznawała za braki. Zaczęła zauważać, że wiele z tych cech, które przeszkadzały w karierze, w rzeczywistości pomaga jej w pracy.
Jako przykład podaje swoją niezdecydowanie. Waży plusy i minusy każdej sytuacji, a w korporacjach słyszała wielokrotnie, że musi wybrać jedną ścieżkę i trzymać się jej. Dziś ta sama cecha pozwala jej rozważać różne perspektywy i przewidywać alternatywne scenariusze. Jak mówi, właśnie dzięki temu może poruszać się w niejednoznacznych sytuacjach, a jej firma pomaga ludziom łączyć zachwyt z precyzją.
Opowieść Ewy nie jest odosobniona. Według raportu Deloitte z 2024 roku, przygotowanego we współpracy z NYU Meltzer Center, kobiety częściej niż mężczyźni ukrywają część swojej tożsamości, by dopasować się do środowiska pracy. Zjawisko to nazywa się «covering». Ukrywanie własnych cech bywa dla kobiet kosztowne, bo odbiera im energię i możliwość pokazania pełni swoich umiejętności.
Sheila Lirio Marcelo, założycielka i prezeska Ohai oraz współzałożycielka, opowiedziała o rozmowie z dwiema mentorkami, które zabrały ją na lunch, by powiedzieć jej, że jest «zbyt intensywna». Przyjęła tę uwagę ze spokojem. Jak przyznaje, miała rację, bo bardzo zależało jej na pracy, ale nie umiała oddzielić intensywności wobec efektów od sposobu, w jaki zachowywała się wobec ludzi. Ta rozmowa zmieniła sposób, w jaki przewodzi zespołowi. Wypracowała dewizę: być intensywną w kwestii rezultatów, ale spokojną w relacjach z ludźmi.
Sheila nie zrezygnowała ze swojej naturalnej intensywności, tylko przekształciła ją w atut. Jak sama mówi, to właśnie ona napędza ją do kwestionowania tego, co inni uważają za oczywiste, do szukania innych odpowiedzi i wytrwałego dążenia do celu, przy jednoczesnym zostawianiu ludziom przestrzeni i zaufania, by sami dotarli do rozwiązań.
Podobną historię opowiedziała Daisy Auger Dominguez, dyrektorka ds. ludzi w Digital Asset. Słyszała, że wnosi do pracy zbyt wiele pasji i radości, jakby entuzjazm podważał powagę i wiarygodność. Na początku kariery czuła presję, by stonować jedno i drugie, żeby być traktowaną poważnie. Z czasem doszła do wniosku, że radość i rzetelność nie wykluczają się. Jej pasja napędza ciekawość i kreatywność, a radość tworzy warunki, w których inni odważą się wyobrażać sobie rozwiązania, wnosić swoje pomysły i podejmować ryzyko.
Te historie mają przesłanie dla wszystkich, które zarządzają kobietami. Autorka tekstu źródłowego nazywa to przywództwem «od wewnątrz»: umiejętnością bycia bardziej przejrzystym, pokornym i ciekawym życia wewnętrznego osób, którymi się kieruje, a także własnego. Warto zadać sobie kilka pytań. Czy w zespole są kobiety, których wrodzone cechy mogłyby stać się atutem, tak jak w przypadku Daisy? Jak można je w tym wesprzeć? Czy warto odbyć konstruktywną rozmowę, jak ta, którą odbyła Sheila, by pomóc kobiecie spojrzeć na daną cechę jak na zaletę? Czy jako menedżerka ukrywasz własne cechy, a może jest to na szkodę ciebie i zespołu?
Te pytania są dobrym punktem wyjścia, by kobiety mogły się rozwijać, a praca nabierała sensu. W czasie, gdy sztuczna inteligencja potrafi wykonywać podstawowe zadania, warto wnosić do pracy to, co czyni nas wyjątkowo ludzkimi.
10