Obecność kobiet w radach nadzorczych i zarządach firm sama w sobie nie zmieni polskiego biznesu. Taki wniosek płynie z tekstu opublikowanego w kobiecej sekcji dużego portalu informacyjnego, który przekonuje, że prawdziwa zmiana musi zacząć się znacznie wcześniej, w momencie, gdy kobiety dopiero budują swoje kariery. Liczba kobiet na najwyższych stanowiskach jest w tej perspektywie efektem, a nie przyczyną: to, czy trafią na szczyt, zależy od tego, co wydarzyło się z nimi kilka czy kilkanaście lat wcześniej.

Autorka tekstu opowiada się przeciwko uprzywilejowaniu kobiet w firmach. Jej zdaniem kobiety w biznesie nie potrzebują taryfy ulgowej, lecz równych warunków startu i takich samych szans jak mężczyźni. Podkreśla, że to właśnie dostęp do możliwości, a nie specjalne traktowanie, decyduje o tym, kto dochodzi na wysokie stanowiska. Taka argumentacja przesuwa punkt ciężkości z pytania o parytety w zarządach na pytanie o to, jak wygląda codzienna praca na niższych i średnich szczeblach organizacji.

Jako kluczowe dźwignie zmian tekst wskazuje trzy obszary. Pierwszym jest dostęp do projektów strategicznych, czyli zadań mających realny wpływ na kierunek rozwoju firmy i pozwalających pokazać kompetencje na szerszym forum. Drugim jest rozwój kompetencji, który powinien być dostępny dla wszystkich pracowników na równych zasadach. Trzecim są możliwości awansu, które muszą być jasno określone i otwarte, a nie przyznawane wyłącznie na podstawie nieformalnych układów i prywatnych rekomendacji.

Tekst zwraca uwagę, że bez tych elementów nawet rosnąca liczba kobiet w zarządach pozostaje działaniem wizerunkowym, które nie rozwiązuje problemu u źródła. Jeśli kobiety nie mają wcześniej dostępu do najważniejszych zadań i szkoleń, na późniejszym etapie kariery brakuje im doświadczenia i widoczności, które są potrzebne do objęcia stanowisk kierowniczych. Konsekwencją jest sytuacja, w której zdolne pracownice odchodzą z firm lub zatrzymują się na tym samym szczeblu przez lata, mimo że ich wyniki nie ustępują wynikom kolegów.

Z materiału nie wynika, jakie konkretne rozwiązania autorka proponuje na poziomie przepisów czy polityki firm, ani jak miałyby być egzekwowane. Nie podano w nim danych liczbowych dotyczących udziału kobiet w zarządach polskich przedsiębiorstw, nie wskazano też nazw konkretnych firm ani instytucji, które mogłyby być przykładem dobrych lub złych praktyk. Rozważania mają charakter przede wszystkim opinii i diagnozy, opartej na obserwacji mechanizmów panujących w organizacjach, a nie na zestawieniu wyników badań.

Dla czytelniczek, które planują karierę lub myślą o awansie, wniosek z tekstu jest praktyczny. Warto sprawdzić, czy w swojej firmie mają realny dostęp do projektów strategicznych, czy mogą liczyć na rozwój kompetencji i czy kryteria awansu są przejrzyste. Warto też zadać pytanie, kto decyduje o przydziale najciekawszych zadań i na jakiej podstawie. To właśnie te obszary, zdaniem autorki, decydują o tym, czy kariera rozwija się w równym tempie z karierą kolegów, a nie wyłącznie deklaracje o równości zapisane w strategii firmy.

18Wyświetlenia

Autor

Zdrowie i relacje

Joanna Lis — zdrowie i relacje, Jej Tempo.