Na TikToku coraz częściej pojawia się hasło, że millenialsi powinni już przejść na emeryturę. Część twórców z pokolenia Z uważa, że to właśnie starsze roczniki blokują im drogę na rynku pracy. Problem w tym, że millenialsi mają dziś zwykle od trzydziestu do czterdziestu kilku lat i do emerytury jeszcze daleko. Trudno też wskazać, by to oni odpowiadali za trudności młodszych kolegów po fachu.
W kilku głośnych nagraniach z tego roku twórcy narzekają na brak perspektyw zawodowych. Jeden z nich twierdził, że millenialsi „monopolizują rynek pracy”, bo wiedzą, że młodsi zdobyliby ich stanowiska, gdyby dostali te same szanse. Inna osoba żaliła się, że millenialsi zabierają posady, do których młodzi kształcili się przez lata, a sami muszą pracować w handlu detalicznym i w sieciach fast food, za niższe wynagrodzenie. Pojawiały się też bardziej emocjonalne żądania, by starsi „przeszli na emeryturę”, aby zrobić miejsce młodszym.
Frustracja pokolenia Z ma realne podstawy. Młodzi mierzą się z kryzysem stanowisk wejściowych i z szybkim rozwojem sztucznej inteligencji, która zmienia wiele zawodów. Nie wynika to jednak z tego, że ktoś zajmuje ich miejsce. Millenialsi, urodzeni mniej więcej między 1981 a 1996 rokiem, kończyli studia tuż po kryzysie finansowym z 2008 roku. Część z nich weszła na rynek pracy, na którym było niewiele ofert, a później doświadczyła zwolnień lub musiała zmieniać zawód, gdy branże się przeobrażały.
Dziś wiele z nich znów zmaga się z niestabilną sytuacją gospodarczą i jednocześnie z presją finansową: kosztami mieszkania, rachunkami, wychowaniem dzieci i opieką nad starszymi rodzicami. Wielu pracowników chętnie przeszłoby na emeryturę, gdyby tylko mogło sobie na to pozwolić. Piosenkarz i twórca internetowy Adiv, odpowiadając na viralowe nagrania młodszych, przekonywał, że życie jest dla większości millenialsów „zupełnie nie do udźwignięcia”. Jak mówił, benzyna kosztuje sześć dolarów za galon, przeciętny dom jest wart milion, a on sam ma kredyt studencki i zadłużenie na karcie. Dodawał, że jego pokolenie przeżyło już kilka kryzysów, wojnę, zamach z 11 września i pandemię, a teraz ma odejść z pracy, zanim skończy pięćdziesiątkę.
Sytuacja absolwentów jest zresztą trudna z obiektywnych powodów. Według danych Rezerwy Federalnej Nowego Jorku w tym roku wskaźnik niedozatrudnienia wśród niedawnych absolwentów college’u wyniósł 42,5 procent, czyli najwięcej od 2020 roku. Sztuczna inteligencja i automatyzacja uderzają w najniższe szczeble kariery. Zadania, które tradycyjnie przypadały juniorom, są dziś automatyzowane albo przejmowane przez bardziej doświadczonych pracowników. Znikają więc stanowiska, na których młodzi zdobywali pierwsze doświadczenie.
Nawet gdy oferty się pojawiają, młodzi często muszą czekać w długiej kolejce. Analiza firmy Kickresume, oparta na 1400 ogłoszeniach o pracę, pokazuje, że aż 34 procent stanowisk na początku kariery w Stanach Zjednoczonych wymaga co najmniej półtora roku doświadczenia, a co czwarte oczekuje umiejętności przywódczych. Pracodawcy wymagają więc od początkujących tego, czego mogą nabyć dopiero w pracy.
Z tej perspektywy łatwo zrozumieć frustrację młodych, ale wskazywanie na jedno pokolenie jako winowajcę nie rozwiązuje problemu. Millenialsi nie zerwali drabiny kariery i nie odmówili jej młodszym. Prawdziwy problem to mniej dostępnych miejsc pracy dla wszystkich. Szukanie kozła ofiarnego w starszych rocznikach niczego w tej sytuacji nie zmieni.
12